I

Odpoczywa, złożył skronie 

Na jedwabnych mchach.

Na pościeli miękkiej tonie 

W nieprzerwanych snach.

 

W leśnej ciszy odpoczywa 

Pośród wonnych tchnień.

Paproć włosy mu pokrywa, 

Wkoło chłód i cień.

 

Czarne świerki go kołyszą. 

Szepcąc tęskny śpiew.

A motyle złote wiszą 

Na gałązkach drzew.

 

Na ramionach mu zielony 

Rozpostarł się bluszcz

I gwar ptasząt przytłumiony 

Dolatuje z puszcz.

 

II

Noc zapada, z ziemi wstają 

Z wolna srebrne mgły,

Szare płaszcze zarzucają 

Na wilgotne mchy.

 

Mkną i płyną, jak jeziora 

Zalewają las;

W lesie straszno - duchów pora, 

A on śpi jak głaz.

 

Księżyc przedarł swe promienie 

Przez zielony dach

I przetopił mgły i cienie 

W brylantowych skrach.

 

Odmieniają kształty drzewa 

Wśród tych światła fal,

Po wierzchołkach wicher śpiewa 

Dzikiej pieśni żal.

 

III

Nad perłową mgławisk falą 

Błędne światła drżą,

Mgły się kłębią i krysztalą, 

Lżejsze w górę mkną.

 

Przybierają postać bladą 

Eterycznych ciał,

Wstają, lecą - znów się kładą. 

Gdy je wietrzyk zwiał.

 

Przezroczyste, srebrne mary 

Napełniają bór,

Cicho płyną przez moczary 

Jak girlandy chmur -

 

W księżycowym drżącym blasku 

Mglistych dziewic splot

Ponad mgłami wszczyna w lasku 

Fantastyczny lot

 

I zatacza lekkie kręgi 

Pląsających dziew,

I rozwija jasne wstęgi 

Pośród czarnych drzew.

 

Pląsa, leci wietrzna rzesza, 

Nad gęstwiną mknie.

Pod świerkami się rozwiesza. 

Gdzie spoczywa w śnie.

 

IV

Posplatane, dłoń za dłonią 

Jak za cieniem cień,

Wciąż się wietrzą, pędzą, gonią 

Wśród falistych drżeń.

 

Wiotkie kształty i kibicie 

Rozkołysał bieg:

To nad ziemią, to w błękicie 

Srebrny znaczą ścieg.

 

To spadają gwiazd kaskadą, 

To się łamią w łuk,

To się topią w jasność bladą 

Pośród mlecznych dróg.

 

Uniesione w ciągłym wirze 

W tańca dziki szał,

Tworzą wieńce, wstęgi, krzyże 

Z eterycznych ciał.

 

Fosforyczne biją blaski, 

Oczy ogniem skrzą,

Spod tęczowych szarf przepaski 

Żywiej łona drżą.

 

Aż zmęczone szybkim lotem 

Rozpuszczają włos,

Pod zielonym drzew namiotem 

Piją krople ros;

 

I z konwalii dzwonków śnieżnych 

Wysysają miód,

I w postawach nimf lubieżnych 

Nocny piją chłód.

 

V

Ponad świerków ciemne szczyty 

Księżyc w górę wstał

I oświecił parów skryty, 

Gdzie młodzieniec spał.

 

Zobaczyły tanecznice 

Pod arkadą drzew

Uśpionego blade lice 

I na sukniach krew.

 

Więc zlatują z lekka, z cicha 

Koło niego tuż,

Patrzą bliżej - nie oddycha, 

Serce nie drży już!

 

W półotwartych oczach zgasnął 

Wszelki życia ślad,

I poznały, że nie zasnął, 

Lecz że w boju padł.

 

Jak kochanki nad kochankiem 

Duże leją łzy,

Skroń mu wieńczą kwiatów wiankiem 

I pierś myją z krwi...

 

Pieszczotami senność wieczną 

Chcą mu z czoła zdjąć,

Bytu trwałość nadpowietrzną 

Chcą mu w piersi tchnąć..

 

VI

Wicher jęczy, zgina drzewa, 

Szumi cały bór,

Nad umarłym rzewnie śpiewa 

Mglistych dziewic chór.

 

"Powstań, powstań! zimny bracie, 

Twardy sen twój rzuć!

W eterycznej duchów szacie 

Znów na ziemię wróć!

 

Kształtów życia ci pożyczy 

Księżycowy świt,

We mgle duchów tajemniczej 

Będziesz znowu kwitł;

 

Ciało da ci promień drżący 

Na powierzchni fal

I cień chmurki pierzchającej 

W nieskończoną dal -

 

Uprzytomni się w naturze 

Współczujący duch,

W harmonijnym istnień chórze 

Wejdzie w wieczny ruch.

 

Będziesz wszystkim, będziesz niczym 

W wszechświatowym śnie,

Zestawieniem mgieł zwodniczym 

Na błękitów tle.

 

Kroplą rosy, trawy listkiem, 

Światłem nocnych zórz;

Będziesz niczem, będziesz wszystkiem - 

W oceanie dusz.

 

Będziesz ludziom niewidzialny 

Trącać skrzydłem świat

I z krainy idealnej 

Wonny rzucać kwiat.

 

Z szumem wiatru, z liści drżeniem, 

Czystym światłem lśniąc,

Będziesz poił serca tchnieniem 

Zaświatowych żądz.

 

Więc cię pozna i dostrzeże 

Sercem swoim lud,

I pieśń gminna cię ubierze 

W wdzięczny podań cud.

 

Twe nieznane poświęcenia 

I ofiarny zgon

Przejdą w dalsze pokolenia 

Na przyszłości plon.

 

Co noc wstaniesz czysty, świeży 

I z legendy rąk

Weźmiesz złoty miecz rycerzy 

I światłości krąg.

 

Co noc płynąć będziesz z nami 

W szafirową toń

I nad ziemią, nad kwiatami 

Spijać czystą woń."

 

VII

Na głos pieśni, wstrząsającej 

Niemą grobu straż,

Zadrżał lekko młodzian śpiący 

I odwrócił twarz.

 

Z jego piersi koralowy 

Znowu prążek ściekł,

Rzucił wkoło wzrok surowy 

I z westchnieniem rzekł:

 

"Kto mnie budzi, kto mnie woła? 

Po co na świat zwie?

Czyż mi jeszcze zwrócić zdoła 

Jasne życia dnie?

 

Czy mi odda rozkwit ciała, 

Świeżych zmysłów wdzięk,

Rozkosz, co je nastrajała 

W harmonijny dźwięk?

 

Grób nie odda mi jutrzenki 

Życiodajnych sił,

Bo z zazdrosnej śmierci ręki 

Wraca tylko pył!

 

Mamże jeszcze marnym cieniem 

Na mogile stać?

Fosforycznym lśniąc płomieniem, 

Przeszłą męką trwać?

 

Co noc boleść swą odświeżyć, 

Wskrzesić wspomnień moc

c I pozorem życia przeżyć 

Nieskończoną noc?

 

Mamże znów nawiązać krwawą 

Rozerwaną nić?

Wrócić z bolem i niesławą, 

Nie mogąc się mścić?

 

Między żywych pójść ukradkiem 

Jedną z próżnych mar

I pozostać zbrodni świadkiem, 

A wspólnikiem kar?

 

Nie chcę butli mglistej szaty 

Na ramiona kłaść

I przeszłości zwiędłe kwiaty 

Nie chcę śmierci kraść!

 

Nie chcę wieńczyć się łańcuchem, 

Nie chcę stroić w pleśń

Ani na świat wracać duchem, 

Niosąc grobów pieśń.

 

A i z wami, blade cienie, 

Nie chcę w nocnej mgle

Księżycowe ssać promienie 

Na błękitów tle.

 

Chcę pozostać zimny, czysty 

Na posłaniu mchów

I spoczynek mieć wieczysty 

Nieprzerwanych snów.

 

Niech natury wieczna praca 

Wznawia dalszy byt,

Niech proch w koło istnień wraca 

Witać nowy świt.

 

Niech po świecie się rozproszy 

Tysiącami tchnień,

Niech odżyje tchem rozkoszy 

W jasny życia dzień.

 

Lecz ja spocząć chcę na wieki - 

Od duchów i ciał

Równie obcy i daleki, 

Będę cicho spał."

 

VIII

Księżyc zaszedł w ciemne chmury, 

Ukrył srebrny blask,

W lesie słychać śmiech ponury, 

Nocnych ptaków wrzask.

 

A na nocy czarnej szacie 

Znikły światła mdłe,

Rozpłynęły się postacie 

W lekką, siną mgłę.

 

I pozostał sam w ciemności 

Skryty w lasu głąb,

A na straży snu cichości 

Stoi świerków klomb.

 

Serca jego już nie nęka 

Echo ziemskich burz

I nie zbudzi go jutrzenka, 

Bo spoczywa już!

Asnyk, Adam

Abdykacja
Ach, jak mi smutno
Ach, powiedz!
Anakreontyk
Anielskie chóry
Apokalipsa
Apostrofa
Astry
Aszera
Barkarola
Baśń tęczowa
Bez granic
Bez odpowiedzi
Bezimiennemu
Bezmoc moja
Black Cat
Błąka się wicher w polu
Bławatek
Bodaj owa rzeczka...
Ból zasnął
Bolesławowi Prusowi
Bóstwo tajemnicze
Chłopca mego mi zabrali... ...
Choć pól i łąk
Choć w praw niezmiennych.. ...
Ci, którzy jasność...
Ciche wzgórze
Co złość zniweczy
Czarodziejka
Czary
Da Bóg kiedyś zasiąść w Po ...
Daremne żale
Dla Panny Laury R.
Dlaczego wicher tak wieje. ...
Do ...
Do młodych
Dopiero w związku z wszech ...
Dwa anioły
Dwa sonety
Dwa spotkania
Dzieje piosenki
Dzień i noc
Dzień wczorajszy
Dzień, w którym jeden z gr ...
Dzisiejszym idealistom
Dziwny sen
Dzwonki
Echo Kołyski
Egzotyczne kwiaty
Fijołki
Gałązka jaśminu
Gdy nas w ciemności otacza ...
Gdy szron...
Gdy...
Gdybym był młodszy...
Giewont
Głos wołjący na puszczy
Helenie Modrzejewskiej
Herakles
Historyczna nowa szkoła
Huczy woda po kamieniach
Idż dalej
Ileż to zgonów i narodzin ...
J. I. Kraszewskiemu
Ja ciebie kocham!
Jak ptaki, kiedy odlatywać ...
Jako cząsteczka wszechświa ...
Jedna chwila
Jednego serca!
Jedni i drudzy
Jestże to prawdą
Juliuszowi Mien
Kamień
Kantata na jubileusz J. I. ...
Karmelkowy wiersz
Karnawałowy lament poety
Kiedym cię żegnał...
Klątwa
Kościeliska
Krąg przemian
Kwiat paproci
Legenda pierwszej miłości ...
Letni wieczór
Lilie wodne
Limba
Ludzkości!
Łabędzi śpiew
Łudząca Maja otworzy ci oc ...
Marzenie poranne
Mgławice
Między nami nic nie było
Miejmy nadzieję!
Miłość jak słońce
Mirty
Morskie oko
Myślałem, że to sen...
Na grobie Wincentego Pola
Na nowy rok
Na obchód Słowackiego
Na pamiątkę
Na początku nic nie było
Na przedpiekłu
Na śniegu
Na zgon poezji
Nad głębiami
Nad przepaścią
Najpiękniejsze piosenki
Nawrócenie
Nie będę cię rwała
Nie mów
Nie-bajka
Niezabudki kwiecie
Niezręczny
Noc pod wysoką
Nokturno
Oda
Odpoczywa
Opowieść ducha...
Oświadczyny
Pamięci Józefa P.
Pan Jzezus chodzi po świec ...
Panieneczka
Pierwiosnki
Pijąc Falerno
Piosenka pijaka
Płaczącej
Pobudka
Pod stopy krzyża
Podczas burzy
Podróżni
Poeci do publiczności
Pokora poetów
Posyłam kwiaty
Powrót piosenki
Pożegnalne słowo
Prośba
Przebudzona
Przed jutrem
Przestroga
Przy kominku
Przychodzisz do mnie
Przyjście Mesjasza
Przykro, przykro jest dębo ...
Publiczność do poetów
Raduj się, czyli...
Ranek w górach
Replika
Rezygnacja
Różowa chwilka
Sen grobów (epilog)
Serenada
Siwy koniu
Sonet I
Sonet II
Sonet III (Łudząca..)
Sonet IV (Jak ptaki..)
Sonet XI (Ileż to zgonów.. ...
Sonet XIII (Przeszłość nie ...
Sonet XXIII (Choć w praw.. ...
Sonet XXIX
Sonet XXV (Jako cząsteczka ...
Sonet XXX (Taką, jak byłaś ...
Stokrotki
Szczęśliwe ludy
Szkoda!
Szumi w gaju brzezina
Ta łza
Tęsknota
Ty czekaj mnie
Tym, którzy smutni
Ulewa
Usprawiedliwienie
Uwielbienie
W dwudziestą piątą rocznic ...
W noc czerwcową
Wątpliwości
Wspomnienie
XIX wiekowi
Z podróży Dunajcem
Za moich młodych lat
Zaczarowana królewna
Zmarłej dziewicy
Zranionym sercom..
Zwiędły listek
Życzenie