Faleński, Felicjan

(5 czerwca 1825 w Warszawie − 11 października 1910 tamże) − poeta polski, uważany za przedstawiciela parnasizmu. Felicjan Faleński w pisanej przez siebie poezji dawał wyraz przekonaniu, że "jako człowiek i twórca urodził się nie w porę, jest nikomu niepotrzebny i skazany na zapomnienie". W rzeczy samej, już od pierwszych wydań swoich tomów poetyckich spotkał się ze stanowczym odrzuceniem ze strony krytyki literackiej, która widziała w nim epigona romantyzmu, nie rozumiejącego problemów epoki, w jakiej tworzył. Poeta zmarł w zupełnym osamotnieniu, zanurzony w nastroju melancholii i mizantropii, przez ostatnie lata życia został zapomniany przez najbliższych przyjaciół, a nawet uznany za człowieka dawno już nieżyjącego.
  • Człowiek bez głowy

    Mandaryn pewien (cóż na to powiecie?
    Pseu-grzmiang-tfu było mu miano)
  • Kłopot

    Chciałbym być sławnym - marzę ja młodzieńczo,
    Zanim mi serce nie zwiędnie,
  • Nie ma jej

    Kiedy o cichej wieczornej godzinie
    Zimowy dzionek w skąpych blaskach ginie
  • Od rzeczy

    Rzekł mi raz Medard: - Słuchaj, Felicjanie,
    Błaznujesz może zbyt srogo.
  • Topielica

    Nad rzeczką bystrą stoi dziewczyna,
    W przeświatlą kosę wianuszek wpina,